Kayıtlar

Kendini Büyük Görmek mi, Büyük Olmak mı?

İnsan bazen en çok kendini anlatırken yanılıyor. “Büyüklük” de bu yanılgının en sık yaşandığı alanlardan biri. Çünkü kendini büyük görmek kolay; ama gerçekten büyük olmak, uzun ve çoğu zaman sessiz bir yolculuk. Kendini büyük görmek, çoğu zaman başkalarına bakarak başlıyor. Kıyasla besleniyor. İnsan, kendini bir başkasından üstün gördüğü anda büyüdüğünü sanıyor. Daha çok konuşarak daha çok görünerek daha çok övülerek… Oysa bu büyüklük değil, büyüklük hissi... Ve çoğu zaman en kırılgan olan da bu. Çünkü dışarıdan besleniyor. Alkış kesildiğinde, o “büyüklük” de sönmeye başlıyor. Gerçek büyüklük ise başkalarıyla değil, insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyle ilgili. Kendi eksiklerini görebilmekle başlıyor. Hatalarını kabul edebilmekle derinleşiyor. Sessizce çalışabilmekle güçleniyor. Büyük olan insan, kendini anlatma ihtiyacı duymaz; yaptığı iş zaten onu anlatıyor. Kendini büyük gören, çoğu zaman eleştiriye kapalı çünkü eleştiri, kurduğu imajı tehdit ediyor. Büyük olan ise eleştiride...
Yorum Gönder
Devamı

18 Mart: Bir Milletin Diriliş Destanı

Tarih bazen sadece geçmişi anlatmaz; aynı zamanda bir milletin karakterini, direncini ve kaderini de yazar. İşte 18 Mart, Türk milletinin kaderini değiştiren o büyük günlerden biridir. 18 Mart 1915’te kazanılan Çanakkale Deniz Zaferi, yalnızca bir askeri başarı değil; bir milletin var olma iradesinin, bağımsızlık aşkının ve fedakârlığının tüm dünyaya ilan edildiği tarihi bir dönüm noktasıdır. 1915 yılının o çetin günlerinde dünyanın en güçlü donanmaları Çanakkale Boğazı’nı geçerek Osmanlı’nın kalbine ulaşmayı hedefliyordu. Ancak hesap edemedikleri bir gerçek vardı: Bu toprakları savunan insanların inancı, cesareti ve vatan sevgisi. Teknoloji ve silah üstünlüğüne rağmen Anadolu’nun dört bir yanından gelen askerler omuz omuza vererek düşmana geçit vermedi ve tarihe altın harflerle yazılan bir destan ortaya çıktı. Bu destanın özeti tek bir cümlede hayat buldu: “Çanakkale Geçilmez.” Bu büyük mücadelenin en önemli kahramanlarından biri kuşkusuz Mustafa Kemal’dir. Onun askerlerine söyled...
Yorum Gönder
Devamı

Her Yaşta Talebe Olmak: Öğrenmenin Sınırsız Yolculuğu

Hayat boyu öğrenme deyince çoğu zaman aklımıza genç öğrenciler gelir. Sınıfta oturan, kitaplar arasında notlar alan, sınavlara hazırlanan gençler… Oysa “talebe olmak” gençlikle sınırlı bir kavram değildir. Talebe, öğrenmeye yürekten bağlı olan, merak eden ve kendini geliştirmeye açık olan kişidir. Ve talebe olmak, her yaşta mümkündür. Talebelik Bir Yaş Meselesi Değildir Talebe, bilginin kapısına tevazu ile gelir. “Her şeyi biliyorum” demek yerine “Öğrenebilirim” diyebilen, sorular sormaktan çekinmeyen ve karşılaştığı her durumu bir öğrenme fırsatı olarak görebilen kişidir. Bu nedenle talebelik, kronolojik yaşla değil, merak ve öğrenme isteğiyle ilgilidir. Yirmi yaşında bir genç talebe olabilir; yetmiş yaşında bir yetişkin de… Üstelik yaş ilerledikçe talebelik, hayat deneyimiyle birleştiğinde daha değerli bir hâl alır. Deneyim ve bilgi birikimi, öğrenmeye açık bir zihnin önünde engel değil, bir güçtür. Bu, yaşlı bir insanın dahi her gün yeni şeyler öğrenebileceğini gösterir. Tal...
Yorum Gönder
Devamı

Yüzyıllık Bir Kazanım: Kadın Hakları ve Medeni Kanun

Bu yıl 8 Mart, yalnızca bir anma günü değil; aynı zamanda büyük bir toplumsal dönüşümün yüzüncü yılını hatırladığımız özel bir döneme denk geliyor. Çünkü bundan tam bir asır önce kabul edilen Türk Medeni Kanunu, Türkiye’de kadınların toplumsal statüsünü kökten değiştiren en önemli reformlardan biri oldu. Bu nedenle Dünya Kadınlar Günü’nü konuşurken, yüz yıl önce atılan bu tarihi adımı hatırlamak ayrı bir anlam ve aynı zamanda tarihsel bir sorumluluk taşıyor. Cumhuriyetimizin kurucu lideri Gazi Mustafa Kemal Atatürk, yeni kurulan devletin yalnızca siyasi bağımsızlıkla yetinmeyeceğini; toplumsal hayatın da çağdaş değerlerle yeniden şekillenmesi gerektiğini açıkça ortaya koymuştu. Ona göre bir toplumun ilerlemesi, kadınların özgür ve eşit bireyler olarak hayatın içinde yer almasıyla mümkündü. 1926’da kabul edilen Medeni Kanun işte bu vizyonun en güçlü yansımalarından biri oldu. Medeni Kanun, kadınların aile içinde ve toplumda hukuki eşitliğini, ekonomik güvencesini ve birey olarak tan...
Yorum Gönder
Devamı

Dünya Sivil Toplum Günü

Dünya Sivil Toplum Günü, her yıl 27 Şubat’ta kutlanıyor. Sivil toplum; devlet ile toplum arasındaki boşluğu dolduran, toplumsal ihtiyaçları görünür kılan ve katılım kültürünü besleyen hayati bir alandır. Türkiye’de de binlerce dernek, vakıf ve platform; eğitimden çevreye, girişimcilikten insan haklarına kadar geniş bir yelpazede çalışıyor. Sivil toplum kuruluşları, yalnızca projeler üretmekle kalmıyor; aynı zamanda kamusal akla katkı sunuyor. Ancak sivil toplumun gerçek gücü, yaptığı etkinlik sayısından değil, inşa ettiği güven düzeyinden ölçülür. Sivil toplum kuruluşları, gönüllülük ve ortak değerler üzerine inşa edildiğinden; itibarın görünmeyen sermayesi olarak kabul edilen “Güven”, sivil toplum kuruluşları için yalnızca etik bir ideal değil; varoluşsal bir gerekliliktir. Bağışçının desteği, gönüllünün emeği, üyenin katılımı ve kamuoyunun itibarı aynı soruya dayanır: “Bu yapı adil, şeffaf ve hesap verebilir mi?” Söz konusu sorular, sivil toplumun öneminin bir gereğidir...
Yorum Gönder
Devamı

İstanbul’da Yalnızlık: Kalabalıklar İçinde Tek Başına

Metrobüs durağında soğuk bir sabah… Herkes aynı yöne bakıyor ama kimse birbirine bakmıyor. Bir kadın kulaklığını düzeltip telefon ekranına eğiliyor. Yanındaki adam kahvesinden son yudumu alıyor. Bir öğrenci çantasını göğsüne bastırmış, kalabalığın itişine karşı dengesini korumaya çalışıyor. Metrobüs yanaşıyor; kapılar açılıyor; yüzlerce insan tek bir gövde gibi içeri akıyor. Omuz omuza. Nefes nefese. Ama birbirine değmeden. Bir İstanbul sabahında her zaman yaşanan görüntülerin bir benzerine daha tanık oluyoruz... Köprülerde trafik, vapurlarda çay kokusu, turnikelerde kart sesleri… Şehir milyonlarca insanı aynı anda harekete geçiriyor… Aynı saatte evden çıkan, aynı durakta bekleyen, aynı asansöre binen insanlar vardır. Fakat bu eşzamanlılık, beraberlik değildir. Metrobüste göz göze gelmemek için başlar daha da eğilir. Birinin telefonu çalar, herkes duyacak kadar yakındır; ama kimse duymamış gibi yapar. Bir durak sonra biri iner, yerine başkası biner. Hayatlar yer değ...
Yorum Gönder
Devamı

Sevgi Bir Güne Sığar mı?

Her yıl 14 Şubat geldiğinde vitrinler kırmızıya boyanıyor. Kalpler büyüyor, fiyatlar artıyor, çiçekçiler sabaha kadar mesai yapıyor. Restoranlar dolup taşıyor. Sosyal medya romantik ilanlarla şenleniyor. Takvim yapraklarından biri, “Sevgililer Günü” olarak bize sevgiyi hatırlatıyor. Peki, sevgi gerçekten hatırlatılmaya muhtaç mıdır? Sevgililer Günü’nün kökeni Roma dönemine, Aziz Valentine’e kadar uzanır. Rivayete göre Aziz Valentine, evlenmeleri yasaklanan genç çiftleri gizlice nikâhladığı için idam edilmiştir. Bu anlatı, sevginin yasaklara rağmen var olma cesaretini simgeler. Yani başlangıçta bu gün, sevginin direnişini ve bağlılığın değerini temsil ediyordu. Fedakârlık vardı, anlam vardı, insanî bir derinlik vardı. Bugün ise tablo farklı görünüyor. Sevgi, çoğu zaman hediye paketine sarılmış bir zorunluluk gibi sunuluyor. Reklamlar bize “yeterince seviyorsan göstermelisin” diyor; göstermek ise çoğunlukla satın almakla eşdeğer tutuluyor. Sevgi adeta ekonomik bir performansa dön...
Yorum Gönder
Devamı