Kayıtlar

İstanbul’da Yalnızlık: Kalabalıklar İçinde Tek Başına

Metrobüs durağında soğuk bir sabah… Herkes aynı yöne bakıyor ama kimse birbirine bakmıyor. Bir kadın kulaklığını düzeltip telefon ekranına eğiliyor. Yanındaki adam kahvesinden son yudumu alıyor. Bir öğrenci çantasını göğsüne bastırmış, kalabalığın itişine karşı dengesini korumaya çalışıyor. Metrobüs yanaşıyor; kapılar açılıyor; yüzlerce insan tek bir gövde gibi içeri akıyor. Omuz omuza. Nefes nefese. Ama birbirine değmeden. Bir İstanbul sabahında her zaman yaşanan görüntülerin bir benzerine daha tanık oluyoruz... Köprülerde trafik, vapurlarda çay kokusu, turnikelerde kart sesleri… Şehir milyonlarca insanı aynı anda harekete geçiriyor… Aynı saatte evden çıkan, aynı durakta bekleyen, aynı asansöre binen insanlar vardır. Fakat bu eşzamanlılık, beraberlik değildir. Metrobüste göz göze gelmemek için başlar daha da eğilir. Birinin telefonu çalar, herkes duyacak kadar yakındır; ama kimse duymamış gibi yapar. Bir durak sonra biri iner, yerine başkası biner. Hayatlar yer değ...
Yorum Gönder
Devamı

Sevgi Bir Güne Sığar mı?

Her yıl 14 Şubat geldiğinde vitrinler kırmızıya boyanıyor. Kalpler büyüyor, fiyatlar artıyor, çiçekçiler sabaha kadar mesai yapıyor. Restoranlar dolup taşıyor. Sosyal medya romantik ilanlarla şenleniyor. Takvim yapraklarından biri, “Sevgililer Günü” olarak bize sevgiyi hatırlatıyor. Peki, sevgi gerçekten hatırlatılmaya muhtaç mıdır? Sevgililer Günü’nün kökeni Roma dönemine, Aziz Valentine’e kadar uzanır. Rivayete göre Aziz Valentine, evlenmeleri yasaklanan genç çiftleri gizlice nikâhladığı için idam edilmiştir. Bu anlatı, sevginin yasaklara rağmen var olma cesaretini simgeler. Yani başlangıçta bu gün, sevginin direnişini ve bağlılığın değerini temsil ediyordu. Fedakârlık vardı, anlam vardı, insanî bir derinlik vardı. Bugün ise tablo farklı görünüyor. Sevgi, çoğu zaman hediye paketine sarılmış bir zorunluluk gibi sunuluyor. Reklamlar bize “yeterince seviyorsan göstermelisin” diyor; göstermek ise çoğunlukla satın almakla eşdeğer tutuluyor. Sevgi adeta ekonomik bir performansa dön...
Yorum Gönder
Devamı

Hızlı, erişilebilir ama yakın değil…

Mesajlar anında gidiyor, görüntüler saniyeler içinde paylaşılıyor, fikirler hiç olmadığı kadar dolaşımda. Buna rağmen insan ilişkilerinde belirgin bir uzaklık var. Aynı masada oturup başka dünyalarda yaşayan, aynı cümleyi duyup bambaşka şeyler anlayan bir kalabalığa dönüştük. Hız arttıkça temas azalıyor. Daha hızlıyız. Daha erişilebiliriz. Ama nedense birbirimize daha yakın değiliz. Sorun teknolojide değil; ritimde. Her şey çok hızlı akıyor ama bu hız, durup anlamaya izin vermiyor. Dinlemek, beklemek, düşünmek zaman kaybı gibi görülüyor. Oysa yakınlık tam da bu “yavaş” anlarda kurulur. Göz temasında, sessizlikte, acele edilmeyen cümlelerde… Biz ise hızlanmayı ilerleme sanıyoruz. İletişim hiç bu kadar kolay olmamıştı, ama hiç bu kadar yüzeysel de olmamıştı. Birbirimizin hayatını biliyoruz ama halini bilmiyoruz. Paylaşımlarla temas kurduğumuzu sanıyor, gerçekte ise mesafeliyiz. Yakınlık emek ister; hız ise emeği sabırsızlıkla aşındırır. Bu hız, sadece bireyleri de...
Yorum Gönder
Devamı

2026 Davos Zirvesi’nde “Diyalog Ruhu”

2026 Davos Zirvesi, başta jeopolitik gerilimler, ekonomik kırılganlıklar, teknolojik dönüşümlerin hızı ve sosyal kutuplaşma gibi bir dizi karmaşık zorlukların yaşandığı bir dönemde yapıldı. Dünya, uzun zamandır konuşuyor ama birbirini dinlemiyor. Herkesin sesi var, fakat ortak bir dil giderek kayboluyor. Bugün karşı karşıya olduğumuz sorunlar, tek bir ülkenin, tek bir kurumun ya da tek bir liderin çözebileceği türden değil. Jeopolitik gerilimler, ekonomik kırılganlıklar, iklim krizi, teknolojinin baş döndürücü hızı ve yapay zekânın dönüştürücü etkisi… Hepsi iç içe geçmiş durumda. Dünya gündemindeki artarak derinleşen belirsizlikler ve kutuplaşma ile başa çıkmak için artık sadece kararlar almak yeterli gelmiyor, farklı bakış açıları arasında samimi ve yapıcı bir diyalog kurmanın kaçınılmaz bir gereklilik haline geldiğini görüyoruz. Böyle bir dünyada “ben bilirim” yaklaşımı değil, “birlikte düşünelim” anlayışı değer kazanıyor. Diyalog, bu noktada bir nezaket biçimi değil; s...
Yorum Gönder
Devamı

Toprağa Dokunma Hakkı...

Çocukken kazdığım toprağın kokusu hâlâ burnumda… Toprağı her avuçladığımda yayılan serinlik, nem ve merak… Küçücük ellerimle kazdığım toprak derinleştikçe, sanki dünyanın kalbine yaklaşıyordum. İstanbul’un ortasında, doğayla iç içe bir hayatın içinde büyüdüm. Meyve ağaçları, bostanlar, ahırlar arasında geçen bir çocukluktu benimkisi. Domatesin çiçeğini, sütün kaynağını, baharın mucizesini yaşayarak öğrendim. Toprağın bereketini, doğanın anaçlığını orada hissettim. Bugün dönüp baktığımda anlıyorum ki, bu deneyim sadece bir çocukluk hatırası değil; insanın dünyayla kurduğu ilişkinin en saf hâliydi. O gün farkında değildim ama aslında çok daha kıymetli bir şey bulmuştum: Doğayla bağ kurmayı. Bir zamanlar şehirlerin ortasında bile doğa hayatın içindeydi. Bahçeler, bostanlar, hayvan sesleri, mevsimlerin ritmi… İnsan doğayı izleyerek değil, onunla yaşayarak öğrenirdi. Bir sebzenin nasıl büyüdüğünü, sütün nereden geldiğini, baharın neden umut taşıdığını deneyimleyerek kavrar...
Yorum Gönder
Devamı

Fütürizm: İnsanın Geleceği, Geleceğin İnsanı

İnsan, yeryüzüne adım attığı ilk günden beri geleceği hayal ederek yaşadı. Mağara duvarlarına çizilen resimler yalnızca geçmişin kaydı değil, geleceğin tasarımıydı. Ateşi kontrol altına almak, tekerleği icat etmek, gökyüzünü izlemek… Bunların hepsi hayatta kalma çabasının ötesinde, yarını bugünden kurma isteğinin ifadesiydi. Bugün “fütürizm” dediğimiz kavram, aslında insanlıkla yaşıttır. Fütürizm çoğu zaman hız, teknoloji ve makinelerle anılır. Oysa özünde bir soru vardır: İnsan, bundan sonra ne olacak? Bu soru, ilk insanın elindeki taşı yontarken sorduğu soruyla aynıdır. Sadece araçlar değişti; merak aynı kaldı. Sanayi Devrimi ile birlikte gelecek artık yalnızca hayal edilen değil, hesaplanan bir kavrama dönüştü. Zaman hızlandı, mesafeler kısaldı, insan makineyle yan yana çalışmaya başladı. Ancak her ilerleme, beraberinde bir bedel getirdi: yabancılaşma, eşitsizlik ve insanın kendi yarattığı sistemlerin gölgesinde kalması. Yapay zekâ, genetik müdahaleler, dijital kim...
Yorum Gönder
Devamı

Ömre Bedel Bir Meslek Yolculuğu

Profesyonel kurumsal iş hayatımda 50. yıla, mesleki yaşamımda ise 45. yıla ulaşmanın derin anlamını ve sessiz gururunu yaşıyorum. Bu yalnızca takvim yapraklarının ilerlemesi değil; emekle, sabırla, sorumlulukla ve inançla örülmüş, ömre bedel bir adanmışlığın hikâyesidir. Mesleki hayata adım attığım 1970’li yıllar, işin yalnızca yapılan bir faaliyet değil, bir kimlik ve duruş olarak yaşandığı yıllardı. İşe başlamak; bir kapıdan içeri girerken duyulan sessiz bir heyecan, ceketini düzelterek atılan bilinçli bir adım, mesleğe ve kuruma karşı hissedilen derin bir sorumluluk demekti. O yıllarda iş hayatı, insana yalnızca meslek öğretmez; sabrı, disiplini, saygıyı ve aidiyeti de birlikte inşa ederdi. Zaman içinde iş yaşamının araçları, hızları ve beklentileri değişti; kurumlar dönüştü, roller yeniden tanımlandı. Ancak profesyonel kariyerimi şekillendiren temel ilkelerim değişmedi. Çalışmayı yalnızca sonuç üretmek olarak değil, bir sorumluluk ve emek ahlakı olarak gördüm; mesleği bireysel ...
Yorum Gönder
Devamı