Denetçinin Günlüğü

İnsan, yeryüzüne adım attığı ilk günden beri geleceği hayal ederek yaşadı. Mağara duvarlarına çizilen resimler yalnızca geçmişin kaydı değil, geleceğin tasarımıydı. Ateşi kontrol altına almak, tekerleği icat etmek, gökyüzünü izlemek… Bunların hepsi hayatta kalma çabasının ötesinde, yarını bugünden kurma isteğinin ifadesiydi. Bugün “fütürizm” dediğimiz kavram, aslında insanlıkla yaşıttır. Fütürizm çoğu zaman hız, teknoloji ve makinelerle anılır. Oysa özünde bir soru vardır: İnsan, bundan sonra ne olacak? Bu soru, ilk insanın elindeki taşı yontarken sorduğu soruyla aynıdır. Sadece araçlar değişti; merak aynı kaldı. Sanayi Devrimi ile birlikte gelecek artık yalnızca hayal edilen değil, hesaplanan bir kavrama dönüştü. Zaman hızlandı, mesafeler kısaldı, insan makineyle yan yana çalışmaya başladı. Ancak her ilerleme, beraberinde bir bedel getirdi: yabancılaşma, eşitsizlik ve insanın kendi yarattığı sistemlerin gölgesinde kalması. Yapay zekâ, genetik müdahaleler, dijital kim...

Profesyonel kurumsal iş hayatımda 50. yıla, mesleki yaşamımda ise 45. yıla ulaşmanın derin anlamını ve sessiz gururunu yaşıyorum. Bu yalnızca takvim yapraklarının ilerlemesi değil; emekle, sabırla, sorumlulukla ve inançla örülmüş, ömre bedel bir adanmışlığın hikâyesidir. Mesleki hayata adım attığım 1970’li yıllar, işin yalnızca yapılan bir faaliyet değil, bir kimlik ve duruş olarak yaşandığı yıllardı. İşe başlamak; bir kapıdan içeri girerken duyulan sessiz bir heyecan, ceketini düzelterek atılan bilinçli bir adım, mesleğe ve kuruma karşı hissedilen derin bir sorumluluk demekti. O yıllarda iş hayatı, insana yalnızca meslek öğretmez; sabrı, disiplini, saygıyı ve aidiyeti de birlikte inşa ederdi. Zaman içinde iş yaşamının araçları, hızları ve beklentileri değişti; kurumlar dönüştü, roller yeniden tanımlandı. Ancak profesyonel kariyerimi şekillendiren temel ilkelerim değişmedi. Çalışmayı yalnızca sonuç üretmek olarak değil, bir sorumluluk ve emek ahlakı olarak gördüm; mesleği bireysel ...

Önceki yıllarda olduğu gibi 2025 yılı da her birimizde farklı anılar bırakarak geride kaldı. Takvimler 2026 yılını gösteriyor… Ardımızda kalan yıllar, aldığımız yaşlarla birlikte akla gelen aynı soru cümlesi oluyor… “Yıllar nasıl da geçti” cümlesi, çoğu zaman bir iç çekişle akla gelir. Ardında pişmanlık mı vardır, yoksa yalnızca şaşkınlık mı, emin olmak zor. Takvimler ilerler, yaşlar büyür; biz ise aynı soruya dönüp dururuz: Bunca yıl boşa mı geçti? Belki de sorunun kendisi yanlıştır. Çünkü zaman, boşa geçen bir şey değildir; yalnızca yaşanan bir şeydir. Asıl mesele, o zamanın içini neyle doldurduğumuzdan çok, onun bizde neye dönüştüğüdür. Modern hayat bize sürekli “ilerleme” fikrini fısıldar: Daha fazlası, daha hızlısı, daha yenisi… Bu bakış açısıyla geriye dönüp baktığımızda, görünür bir başarı yoksa yılları “kayıp” sayarız. Oysa insan hayatı bir özgeçmişten ibaret değildir. Öğrenilen sabır, kabullenilen yenilgi, sessizce atlatılan acılar özgeçmişe yazılmaz ama ki...

21. yüzyılın ilk çeyreğini geride bıraktık. İkinci çeyreğine ise artık ilk adımımızı atmış bulunuyoruz. Takvimler 2026 yılını gösteriyor. Geride kalan yıllara baktığımızda; küresel risklere, savaşlara, krizlere ve derin belirsizliklere tanıklık ettiğimizi görüyoruz. Değişim rüzgârlarına göğüs gererek, zaman zaman savrularak ama her defasında ayakta kalmaya çaba göstererek ilerledik. Şimdi ise yüzümüzü, bugüne kadar bildiğimiz pek çok kavramın yeniden tanımlandığı büyük bir bilinmeze çeviriyoruz. Bu belirsizlik sisinin ortasında, önümüzdeki çeyrek asrın yol haritasını çizebilmek; yalnızca öngörü değil, aynı zamanda cesaret istiyor. Bugünün modern dünyasında, toplumsal sorunlara bireysel çıkar penceresinden değil; ortak akıl ve toplumsal çözüm perspektifiyle yaklaşmak, insanlığın en kadim geleneğidir. Bu geleneğin özünde; gönüllülük, zorluklar karşısında vazgeçmemek, sınır tanımayan bir merak, dünyayı değiştiren bir hayal gücü ve her şeyin temeli olan sarsılmaz bir güven vard...